Waarom ik doe wat ik doe

Waarom ik doe wat ik doe

Sinds ik begonnen ben met de opleiding tot doula, begin 2017, stel ik mezelf vrijwel dagelijks de vraag: wat voor soort doula ben ik, of wil ik zijn? De dingen die ik niet ben, zijn eigenlijk niet zo boeiend. Waar sta ik voor? Hoe zie ik zwangerschap en geboorte? Wat zie ik als mijn rol? Waar gaat mijn doula-bloed sneller van stromen? Ja, bevallen is oer en rauw en fascinerend en ik ervaar het als een eer dat vrouwen mij op zo’n bepalend moment in hun leven aan hun zijde vertrouwen. Uit de honderden verhalen die ik in tien jaar tijd als journalist en moeder hoorde en las, is me één ding steeds duidelijker geworden: uiteindelijk is het ‘waar’ van de bevalling minder belangrijk dan het ‘hoe’. Wat vrouwen belangrijk vinden, duh!, is dat ze gezien en gehoord worden. Dat ze respectvol behandeld worden en empathische zorgverleners treffen.

Vrouwen die een eerdere bevalling als traumatisch omschrijven, noemen controleverlies, angst voor de gezondheid van de baby, pijn en gebrekkige communicatie en uitleg als oorzaak van hun nare ervaring. Het woord ‘controle’ roept in deze context vaak verwarring op, want als er iets oncontroleerbaar is, is het wel een bevalling. Misschien is het beter om te spreken van ‘regie’ in plaats van ‘controle’. Vergelijk het met een schipper op volle zee. Hij zal moeten meedeinen met de onvoorspelbare golven en moet zijn plan aanpassen als het weer ineens omslaat. Maar hij is wel op elk moment degene die de beslissing maakt over hóe hij dat doet. Zo zou het tijdens een bevalling ook horen te gaan: hoe een bevalling verloopt, weten we nooit vooraf, maar de vrouw moet ten alle tijden het gevoel houden dat zij aan het roer staat.

De B.R.A.I.N.S.-methode is een fijn handvat voor het doorhakken van taaie knopen. Bij elk voorstel voor een meting of interventie tijdens zwangerschap en bevalling kan je de volgende vragen stellen, aan jezelf en/of de zorgverlener:

  • Wat zijn de Beweegredenen?
  • De Risico’s?
  • Wat zijn de Alternatieven?
  • Wat vind Ik zelf?
  • Wat zou er gebeuren als we Niks doen?
  • Ik wil hierbij Stilstaan (tijd nemen, nadenken, overleggen, heb ik nog vragen?)

Mijn betrokkenheid bij de geboortezorg vloeit dus voor mij ook voort uit mijn betrokkenheid bij vrouwenrechten; niet voor niks ben ik betrokken bij Stichting De Geboortebeweging, die opkomt voor rechten van vrouwen in de geboortezorg. Vrouwen hebben het recht volledig informatie te krijgen over de keuzes die ze hebben, en te weten dat zij het uiteindelijk zijn die beslissingen maken. Niks ‘moet’ – lees de wet op de Geneeskundige Behandelingsovereenkomst (WGBO) er maar op na.

De Vlaamse schrijfster/cartoonist Noëmie, vrouw achter een van mijn favoriete blogs Le Coeur A Marée Basse, maakt waanzinnige, ontroerende en trefzekere cartoons over het moederschap. Deze poster waarin ze B.R.A.I.N.S. uitlegt, neem ik voortaan mee naar al mijn cliënten. Ook maak ik binnenkort kleine gelamineerde portemonnee-formaatjes die ze bij zich kunnen houden, als handvat als ze een gesprek hebben met een zorgverlener, of als ze de soms ondoordringbaar lijkende kluwen van gedachten, emoties en informatie willen ontwarren.

Als doula hoop ik ‘mijn’ zwangeren bewust te maken van de rechten die ze hebben. Zodat ze hun eigen keuzes kunnen maken, en niet dwingend gestuurd worden door wat hun omgeving, hun verloskundige of gynaecoloog of de Viva Mama van ze verwacht. Naar een ‘waarom’ vragen, betekent niet dat ze medische adviezen in de wind slaan of moedwillig baby in gevaar brengen. Het betekent simpelweg dat ze vragen om wat geduld en begrip om hun eigen afwegingen te kunnen maken. En of ze dan uiteindelijk kiezen voor een badbevalling thuis, een poliklinische geboorte tussen geluidsdichte muren en witte jassen binnen handbereik, of een medische baring met alle toeters en bellen: dáár heb ik gewoon helemaal niks van te vinden. Want:

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial